Skip to content

🤙 Σαν το newsletter... δεν έχει!

Το άρθρο αυτό είναι ένα μικρό κομμάτι από την Checklist, ένα newsletter που βάζει τα πράγματα σε μια σειρά.

Για να διαβάζεις κι εσύ ένα νέο άρθρο κάθε δύο εβδομάδες, με θέμα την παραγωγικότητα, τη διαχείριση χρόνου, τη ζωή στο εξωτερικό και πολλά άλλα, κάνε εγγραφή εδώ:

Το άρθρο είναι διαθέσιμο και σε μορφή podcast. Για να το ακούσετε, κάντε κλικ στον παραπάνω player, ή σε αυτό το link.

Μια Δευτέρα του Αυγούστου, ξύπνησα με όρεξη για να ξεκινήσω τον δεύτερό μου χρόνο στη εταιρία που εργαζόμουν. Βλέπετε, πέρσι την ίδια μέρα, είχα μόλις ξεκινήσει σε αυτή τη θέση. Όμως, λίγο μετά το πρωινό log-in, στο inbox μου έφτασε μια πρόσκληση της τελευταίας στιγμής, για ένα company-wide meeting που θα γινόταν σε λίγες ώρες.

Στο meeting αυτό (μέσω video call) θα μάθαινα μαζί με τους υπόλοιπούς μου συναδέλφους, ότι το 1/3 της εταιρείας θα απολύονταν, για λόγους αναδιοργάνωσης. Και όπως φάνηκε, μέσα σε αυτούς βρισκόμουν και εγώ.

Τώρα, επειδή ξέρω πως ο τομέας μου (το Software Development) είναι μια ειδική περίπτωση, να σας εξηγήσω πως κάθε έμπειρος developer είναι στην ευχάριστη θέση να βρίσκει εύκολα δουλειά. Και όσοι από εμάς θέλουν να εξελίσσονται, σπάνια κάθονται στην ίδια για πολλά χρόνια. Κάπου δύο με τρία χρονάκια σε κάθε θέση είναι το optimal, ώστε να μαθαίνουμε καινούργια πράγματα και να ανεβάζουμε τους μισθούς μας.

Οπότε, το να αλλάζεις δουλειά, σαν software developer, είναι κάτι συχνό - και συνήθως καλό.

Το 2023, όμως, ήταν μια ειδική περίπτωση. Μια σχετικά "κακή περίοδος" για τον τομέα, αφού μετά την εποχή των μηδενικών επιτοκίων και του αχόρταγου hiring, ήρθε η ώρα των απολύσεων, και πραγματικά κάθε βδομάδα ακούγαμε και για ένα νέο layoff.

Γι' αυτό, όσο κι αν η εταιρεία μου τα πήγαινε καλά, προσωπικά, ήμουν πάντα έτοιμος για ένα αντίστοιχο συμβάν - απλώς και μόνο γιατί τα layoffs είχαν γίνει "μόδα".

Βασικά, δεν ήμουν απλώς "έτοιμος". Το είχα πάει ένα βήμα παραπέρα: «Αν κάποια στιγμή με απολύσουν» έλεγα συχνά στους φίλους μου, «ουσιαστικά θα μου κάνουν χάρη». Και όχι, δεν το έλεγα επειδή δεν μου άρεσε η δουλειά μου. Το αντίθετο. Ήταν όλα τέλεια.

Το έλεγα γιατί, εδώ και πολύ καιρό, αισθανόμουν πως χρειαζόμουν ένα μεγάλο διάλειμμα.

Ένα πραγματικό διάλειμμα από κάθε δουλειά και υποχρεωτικότητα. Ένα εγκεφαλικό reset από τη θολούρα της ρουτίνας ώστε να μπορέσω να κάνω ένα βήμα πίσω και να κοιτάξω τη "μεγάλη εικόνα" της ζωής μου.

Ένα διάλειμμα από κάθε τι που ήταν αποτέλεσμα της ενήλικης ζωής ενός υπαλλήλου, που με έκανε να νιώθω πως ζούσα τη ζωή μου πάνω σε ράγες. Έτσι, το layoff αυτό ήρθε την κατάλληλη στιγμή: Από τη μία, ήταν ακόμη καλοκαίρι, και άρα καλή περίοδος για διακοπές. Και από την άλλη, εγώ ήμουν απόλυτα έτοιμος ψυχολογικά για αυτή την αλλαγή.

(Φυσικά, καταλαβαίνω πως το να είμαι τόσο χαλαρός με τα εργασιακά, είναι ένα σπάνιο "προνόμιο", και πραγματικά το εκτιμώ κάθε ώρα και στιγμή. Αυτό όμως, δεν αλλάζει τα όσα ένιωθα μέσα μου...)

Αφότου, λοιπόν, επεξεργάστηκα τα νέα, το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ήταν το πόσο θα ήθελα να "κάτσω":

  • Θεωρούσα πως χρειαζόμουν το λιγότερο τρεις μήνες, αφού και μόνο για να γίνει το "κλικ" της αλλαγής στον εγκέφαλο, θέλει από μόνο του μερικές εβδομάδες.
  • Θα ήθελα, όμως, από τη νέα χρονιά να έχω αρχίσει να ψάχνω για την επόμενη θέση.

Άρα, ο αρχικός μου στόχος, ήταν να κάτσω περίπου για ένα εξάμηνο.

Παρόλα αυτά, από την ελάχιστη αίσθηση ανασφάλειας που ένιωθα (κυρίως λόγω του κακού κλίματος) έβαλα το LinkedIn μου να φαίνεται "διαθέσιμο" στους recruiters, για να βλέπω τουλάχιστον τι παίζει με την αγορά εργασίας και να προετοιμαζόμουν για την επόμενη χρονιά.

Που να ήξερα, όμως, ότι "άθελά μου", θα κατέληγα να βρω την επόμενή μου δουλειά μέσα στις επόμενες δέκα μέρες.

Και ότι τελικά, το συνολικό μου διάλειμμα θα κρατούσε μονάχα 2 μήνες (επειδή εγώ το ζήτησα).

Το "πρόβλημα" που δεν φαίνεται

Έχοντας πια ζήσει το πολυπόθητο δίμηνο της ελευθερίας, προσπαθώ καθημερινά να αποφασίσω για το αν ότι συνέβη ήταν τελικά τύχη η κατάρα.

Υπόψιν, η νέα μου θέση είναι ένα εξαιρετικό fit για μένα - ακριβώς αυτό που ιδανικά θα ήθελα να βρω όταν (με βάση το αρχικό πλάνο) περνούσε το εξάμηνο.

Όταν, όμως, σου δίνεται κάτι καλό στο πιάτο, αν εσύ το αρνηθείς, και αργότερα δεν καταφέρεις να βρεις κάτι εξίσου καλό, μπορεί τελικά να αισθανθείς ηλίθιος. Γι' αυτό και αποφάσισα να διακόψω το "διάλειμμα" για αυτή τη θέση.

Γιατί, όμως, έχω αυτή την μόνιμη αμφιβολία για το πως ήρθαν τα πράγματα;

Επειδή γνωρίζω πως το "μακάρι να με απολύσουν", ήταν ένα σύμπτωμα με κάποια συγκεκριμένη αιτία. Και δεν ξέρω εάν, τελικά, κατάφερα να την αντιμετωπίσω, ή αν την έκρυψα και πάλι κάτω από το χαλί.

Την αιτία την γνωρίζω πια καλά: Είναι ο πόνος που νιώθω βλέποντας τη ζωή να περνάει εξαιρετικά γρήγορα.

Όσο καλά και αν πηγαίνουν τα εργασιακά, στην ουσία, μέρα μπαίνει, μέρα βγαίνει με οχτώ ώρες μπροστά στον υπολογιστή (remote κιόλας) και η ζωή περνάει. Περνάνε οι μέρες και οι εβδομάδες. Και από τα 30 μου που πρόσφατα γιόρταζα με την οικογένεια σαν να ήταν κάποιο σημαντικό event, νομίζω πως φέτος δεν θα κάνω κάτι για τα 34, αφού ειλικρινά μου φαίνεται πως αλλάζω πια ηλικία κάθε δύο-τρεις μήνες.

Αυτό είναι ένα αίσθημα που μόνο αν το νιώσεις μπορείς να το καταλάβεις: Ένα απελπιστικό, εσωτερικό πνίξιμο, που είτε θα σε κάνει να σαλέψεις, είτε θα αποφασίσεις να το αποδεχτείς και να ψιλο-γελάς μαζί του, απλώς για να τα βγάλεις πέρα.

Όσοι δεν το έχουν νιώσει, θα με κοροϊδεύουν για privileged, first-world problem, αλλά εγώ είχα καταλήξει να εύχομαι να με απολύσουν, απλώς γιατί αναζητούσα μια ευκαιρία για να καταφέρω να δαμάσω τον χρόνο που έτρεχε μακριά μου.

Και αφού η ευχή μου έγινε πραγματικότητα, η κατάρα μου έτυχε να είναι πως ήμουν τόσο καλός στα interviews, που ξανά βρήκα υπαλληλο-δουλειά αμέσως.

Και ναι, απ' ότι φάνηκε, είμαι πια τόσο δεσμευμένος με την "ιδέα" της δουλειάς, που δεν τόλμησα να πω "όχι" στην νέα εργασιακή δέσμευση και απαρνήθηκα την σπάνια ευκαιρία για το full διάλειμμα που ονειρευόμουν.

Παλιότερα, δεν ήμουν έτσι. Να ακόμη μια αλλαγή που με τρομάζει.

Στόχοι και διαλείμματα

Μέσα στα τελευταία τρία χρόνια (όσα δουλεύω ως υπάλληλος) είχα μια λίστα από στόχους που δυσκολευόμουν να καταφέρω. Έχω ξαναμιλήσει για αυτούς (είναι επαναλαμβανόμενα patterns στη ζωή μου), αλλά δύο ήταν:

  1. Να επιστρέψω τη φυσική μου κατάσταση και τα κιλά μου εκεί που ήταν πριν από μερικά χρόνια - γιατί ειδικά τα τελευταία δύο χρόνια ήμουν 6-7 κιλά πάνω από το ιδανικό μου.
  2. Να καταφέρω να κάνω τις μέρες μου να έχουν (ξανά) νόημα. Να βρίσκομαι με κόσμο, να κάνω καινούργια πράγματα, να νιώθω ότι ζω.

Κι όμως, ειδικά αυτοί οι στόχοι, με δυσκόλευαν απρόσμενα. Για να καταλάβετε, παλαιότερα, τους είχα και τους δυο για πλάκα. Κιλά έχανα όποτε ήθελα, και οι μέρες μου, δόξα τω Θεώ, εύκολα γέμιζαν με ενδιαφέρον.

Μόλις βρέθηκα "προσωρινά άνεργος", λοιπόν, πήρα βαθιές ανάσες, και μετά, σαν κλινήρης ασθενής που είχε ξεχάσει να περπατάει, ξεκίνησα κούτσα-κούτσα για τους προσωπικούς μου στόχους.

Με άπλετο πια χρόνο, ξυπνούσα χωρίς καμία πίεση, και έβγαινα να περπατήσω τη Θεσσαλονίκη. Κάποιες μέρες ξεκινούσα από την Τούμπα και έφτανα μέχρι τον Λευκό Πύργο, και πίσω. Επίσης, είχα όλον τον χρόνο και την καθαρότητα μυαλού, για να δημιουργήσω τη μία διατροφή που θα τις κατακτούσε όλες (για την οποία θα μιλήσω στο επόμενο newsletter) και να την ακολουθήσω κατά γράμμα.

Φυσικά, με τόσες ώρες διαθέσιμες, άρχισα να βρίσκομαι συχνότερα με φίλους. Άρχισα να βγαίνω σχεδόν κάθε βράδυ, να πηγαίνω για μια μπυρίτσα (χωρίς αλκοόλ) και να κάθομαι με την παρέα μου ανάμεσα στον κόσμο. Α, ξεκίνησα και μερικές νέες δραστηριότητες, που είχα στο πλάνο για χρόνια αλλά που, ως τότε, ένιωθα πως δεν προλάβαινα.

Και κάπως έτσι, λίγο πριν τελειώσει ο δεύτερος μήνας του διαλείμματος, σχεδόν χωρίς να το καταλάβω, δύο στόχοι που με βασάνιζαν για χρόνια, είχαν ουσιαστικά ολοκληρωθεί:

Τα περισσότερα περιττά κιλά είχαν φύγει, και η κοινωνική μου ζωή βρισκόταν σε ωραία φάση - και να μην μιλήσω για καμιά δεκαριά άλλους μικρότερους στόχους που τώρα ολοκλήρωνα για πλάκα.

Κάπου στα μισά του δεύτερου μήνα της ελευθερίας μου, λοιπόν, ήμουν σίγουρα ένας πιο ευτυχισμένος άνθρωπος. Ακόμη και τα τελευταία μου άγχη είχαν σχεδόν φύγει, και η μεγαλύτερη μου έγνοια πια, ήταν το πως θα γέμιζα την κάθε μέρα μου.

Η σχετικότητα του χρόνου

Ένα μπουκάλι μιας μπύρας Brewdog χωρίς αλκοόλΟι Brewdog χωρίς αλκοόλ είχαν γίνει απαραίτητο κομμάτι της κάθε βραδιάς μου.

Στα τέλη του Σεπτέμβρη, λίγο πριν ξεκινήσω στη νέα μου θέση, είχα καταφέρει να πείσω τον εαυτό μου πως δύο μήνες ήταν αρκετοί.

«Φτάνει που κάθισες» έλεγα στον εαυτό μου, «Καιρός να σοβαρευτούμε!».

Βλέπετε, αυτή η περίοδος ελευθερίας δεν είχε μόνο ρόδινες στιγμές. Για παράδειγμα, όσο ελεύθερο χρόνο και να έχει ένας τριαντάρης, οι υπόλοιποι άνθρωποι γύρω του συνεχίζουν να έχουν τυπικές καθημερινότητες με δουλειές και υποχρεώσεις. Οπότε, η παροδική "έλλειψη" από παρέες μπορεί να φαίνεται ακόμη πιο έντονη.

Επίσης, και αυτό είναι κάτι που ήξερα από καιρό, η υπερβολική χαλάρωση και ο άπλετος χρόνος μπορούν να κάνουν έναν άνθρωπο νωθρό.

Είναι το ίδιο με τότε που ήμουν "αιώνιος φοιτητής", τότε που δεν είχα καμία πρακτική πίεση ή "αίσθηση επείγοντος", και κατέληξα να περνάω κατάθλιψη. Έχω μάθει πως όταν έχω κάποια deadlines, κάποια χρονικά όρια στο μυαλό μου, λειτουργώ πολύ καλύτερα.

Για παράδειγμα: Μέσα στον "άπλετο χρόνο" αυτού του διμήνου, δεν έστειλα ούτε ένα newsletter ή podcast. Ενώ στην αρχή είχα αποφασίσει πως το διάλειμμα θα ήταν μια τέλεια ευκαιρία να γράψω πέντε-έξι άρθρα και να δημιουργήσω και backlog. Γελάμε τώρα...

Ήταν, επίσης, μια τέλεια ευκαιρία για να ασχοληθώ με το βιβλίο και να το στείλω στους υπόλοιπους εκδοτικούς οίκους, συνεχίζοντας τα απαραίτητα βήματα για να εκδοθεί.

Κι όμως, αντί να κάνω αυτά τα πολύ σημαντικά για μένα πράγματα, που φυσικά απαιτούσαν ενέργεια και focus, τις περισσότερες ώρες επέλεγα να αράζω στον καναπέ και να βλέπω Netflix, ή να σκρολάρω στο Reddit.

Ναι, εντάξει, προφανώς ήταν δικαίωμά μου να χαλαρώσω και λίγο. Αλλά γιατί σήμερα, που κάποιος με πληρώνει ξανά, "πουλάω" το πλήρες focus μου για οχτώ ολόκληρες ώρες κάθε μέρα; Ενώ για τους πραγματικά μεγάλους μου στόχους, όταν επιτέλους διέθετα τον πολύτιμο χρόνο, επέλεγα να κάνω procrastinate;

Καθώς τελείωνε το δίμηνο, λοιπόν, είχα ξεχάσει τις μέρες που "ευχόμουν να με απολύσουν" και σκεφτόμουν ακριβώς αυτά τα "κακά" κομμάτια του διαλείμματος: Την πιθανή "μοναξιά", τη σχετική νωθρότητα, το εμφανές procrastination.

Αλλά σας είπα πως σήμερα δεν ξέρω τι από τα δύο ισχύει: Ήταν το διάλειμμα, κάτι καλό και έπρεπε να κρατήσει περισσότερο; Ή έκανα καλά που γύρισα γρήγορα πίσω στο grind; Σήμερα, που έχω κλείσει ένα μήνα στη νέα δουλειά, κοιτάζω εκείνο το δίμηνο της ελευθερίας με νοσταλγία. Τι θα γινόταν, άραγε, αν άραζα μερικούς μήνες ακόμη;

Τελικά, πιστεύω πως θα μου έκανε περισσότερο μακροπρόθεσμο καλό. Βλέπετε, όλα τα καλά πράγματα, παίρνουν χρόνο για να συμβούν, και εγώ έπρεπε να φτάσω στο τέλος του δεύτερου μήνα, για να αρχίσω να νιώθω πως κάτι άλλαζε μέσα μου. Κάτι πολύ μαγευτικό: Πως άρχιζα να βαριέμαι.

Μετά από πολύ καιρό, άρχιζα να νιώθω ξανά εκείνη την πολύτιμη βαρεμάρα που κάποτε με έκανε να ξεκινάω το κάθε τι ωραίο και δημιουργικό.

Σκεφτείτε πως, λίγο πριν τελειώσει το δίμηνο, είχα αρχίσει να μαζεύω σημειώσεις για ένα προϊόν software που θα ήθελα να φτιάξω. Δύο μήνες χρειάστηκε μονάχα, και στα βαθιά γεράματα των 33ων, ήμουν σχεδόν έτοιμος να κυνηγήσω ξανά το όνειρο του startupper.

Το οποίο σημαίνει τι; Πως, πιθανότατα, ήμουν λίγο χρόνο μακριά από πολλές μεγάλες αλλαγές, που νομίζω πως θα ήθελα να κάνω...

Τα συμπεράσματα, λοιπόν;

Γράφοντας αυτό τό άρθρο, θυμήθηκα τα βράδια που, με τον παλιό μου συνέταιρο, περπατούσαμε στην Karl-Marx Allee.

Περπατούσαμε στον τεράστιο άδειο πεζόδρομο, κάνοντας όνειρα για το μέλλον και συζητούσαμε ακριβώς για αυτό: Ότι ναι μεν θέλαμε να πετύχουμε αλλά δεν θέλαμε να γίνουμε θύματα της δουλειάς και των χρημάτων.

Θυμάμαι τότε να πιστεύω πως θα έλεγα "όχι" σε περισσότερα λεφτά, εάν μπορούσα να δουλεύω μονάχα τον μισό χρόνο. Να δουλεύω, ας πούμε, για ένα εξάμηνο, και να αράζω τον υπόλοιπο.

Φέτος, όμως, απέδειξα πως δεν μπορούσα. Δεν μπορούσα να πω "όχι" στα λεφτά. Προφανώς, αυτό μεταφράζεται σε μια επιλογή μεταξύ "βαρετής ασφάλειας" και "ευτυχισμένου ρίσκου", αλλά νιώθω πως έχω πια γείρει υπερβολικά προς τη βαρετή, ασφαλή πλευρά.

Τι συμπεράσματα έβγαλα, λοιπόν, μέσα από αυτό το σπάνιο δίμηνο διάλειμμα από την τριβή της ενήλικης καθημερινότητας και της καριέρας;

  • Πως σίγουρα δεν φτάνουν οι 20-30 διασκορπισμένες μέρες άδειας μέσα στον χρόνο ενός υπαλλήλου για να βρίσκεις τον εαυτό σου (εάν τον έχεις χάσει). Εδώ καλά-καλά δεν φτάνουν δύο συνεχόμενοι μήνες.
  • Πως ότι καλό έχω καταφέρει στη ζωή μου, γεννήθηκε σε φάσεις που είχα αρκετό ελεύθερο χρόνο (ή έστω, που δεν είχα φάει ακόμη το παραμύθι της "καριέρας").
  • Αν και, με πολύ ελεύθερο χρόνο, είναι καμιά φορά εύκολο να "χαθείς" και να μην κάνεις τίποτα. Η σταθερή δουλειά, σε ένα βαθμό, σε κρατάει σε μια πειθαρχημένη εγρήγορση.
  • Πως τα (πολλά) λεφτά είναι μια μεγάλη παγίδα. Έχετε ακούσει την έννοια Golden Handcuffs;
  • Πως υπάρχουν πολλοί νέοι άνθρωπο που έχουν παρόμοιες ανησυχίες για το ότι σπαταλάμε τη ζωή μας δουλεύοντας. Αλλά λίγοι τολμούν να τις παραδεχτούν, κυρίως γιατί, αυτοί που έχουν καλές δουλειές, ντρέπονται να μην τους πουν "προνομιούχους γκρινιάρηδες".
  • Πως το κλίμα που φτιάχνεται από τον περίγυρό μας (τον στενό ή τον ευρύτερο) μας επηρεάζει πολύ περισσότερο από ότι νομίζουμε.
  • Πως το να μην χρειάζεται να δουλεύεις δεν σε κάνει χαρούμενο από μόνο του, αλλά το να χρειάζεται να δουλεύεις καθημερινά δεν σε κάνει χαρούμενο με κανένα τρόπο.
  • Πως το procrastination απέναντι στους μεγαλύτερούς μας στόχους είναι τελικά υποσυνείδητη επιλογή, και όχι αποτέλεσμα υπαρκτών εμποδίων.
  • Από την άλλη, σίγουρα, "πουλώντας" τον χρόνο μας για μια καθημερινή δουλειά, χάνουμε πολλές ευκαιρίες για άλλους πιθανούς δρόμους (με μεγαλύτερη περιπέτεια) που θα μπορούσαμε να πάρουμε.
  • Αλλά το έχουμε ήδη πει, πως τείνουμε να γεμίζουμε τις ζωές μας με υποκατάστατα των πραγμάτων που θα θέλαμε να κάνουμε πραγματικά.
  • Πως όλοι μας χρειαζόμαστε ένα πραγματικό διάλειμμα μερικών μηνών, τουλάχιστον μια φορά ανά μερικά χρόνια.
  • Πως την επόμενη φορά που θα "ευλογηθώ" με μια απόλυση, θα πιεστώ να μη βιαστώ να τη χαλάσω.
  • Πως δεν έχω πολλά ψωμιά ακόμη μέσα σε αυτό το υπαλληλικό μοτίβο...

Νομίζω πως είπαμε αρκετά για αυτή τη φορά, έτσι; Ας γυρίσουμε τώρα πίσω στις δουλειές μας...

Ένα χειρόγραφο σημείωμα στην πόρτα ενός καταστήματος που είχε κλείσειΈνα μεσημέρι των μηνών της ελευθερίας μου, καθώς περπατούσα στην πόλη, πέτυχα αυτό το σημείωμα στην βιτρίνα ενός κλειστού μαγαζιού.

Δεν θα σας κρύψω πως για την υπόλοιπη μέρα κουβαλούσα μέσα μου ένα βαρύ συναίσθημα. 25 χρόνια αδιάκοπης λειτουργίας, και ο άνθρωπος απλά πέθανε. Και το μόνο που μένει, είναι ένα χειρόγραφο χαρτάκι που θα μείνει κολλημένο για μερικές μέρες.

👉 Θέλεις περισσότερα άρθρα σαν κι αυτό;

Γράψου στην Checklist για να έρχεται ένα νέο άρθρο κάθε δύο εβδομάδες κατευθείαν στο email σου.